حرفای دلم

با نوشتن باید درونم را التیام بخشم

اما از چه بنویسم از خدایم از عشقم از زندگیم

عشقی که آمدنش سوزاندنم را داشت

اما دست کم سرمای تنهاییم را کشت

گرچه حالا تنها ترم!

زندگی ایی که همیشه در آن کمی بود

اما هر چه بود باز فرصت بودن و زندگانی بود

خدایی که هرچه کرد گفتم حکمت بود

اما هر چه هست همیشه در آخرین و تنهاترین لحظه ها کنارم بود

حالا که به حرفای دلم می اندیشم در میابم که باید سر اصل ماند

تا روزی که حکمت خدایم زندگانی ام را با وصال عشقش بینهایت نماید.

                                                                                                emra