سه شنبه ها

نیمه شب بد یومنیست و من
مثه سگان ولگرد پرسه میزنم همچو آوارگان در خاطرات
امروز سه شنبه ست و بیشترین خاطرات ما از سه شنبه هاست!
لعنت خدا به این سه شنبه ها!!!
یادم می آید آخرین سه شنبه ی ما
شب چهارشنبه سوری ایی بود برای این دل بی نوا!
انفجار تک تک حرفهایت
آن سه شنبه را کابوسی کرد برای من در خاطراتم
و از همان سه شنبه ست که من هرشب
با یادت تا نیمه های شب بی خوابم
گاهی ولگرد خاطراتت
گاهی ولو پای لپتاپ و خیره به عکس هایت
و گاهی ولگرد خیابان های اطراف خانه ی شما!
امروز سه شنبه ست و بیشترین خاطرات ما از سه شنبه هاست!
پس لعنت خدا به این سه شنبه ها!!
EMRA

فروش خانه ی قلب

خانه ی قلبم خاک گرفته است
به خدا زشت نیست فقط کمی خاکی ست
چند ماهی ست که منزل قلبم خالی ست
آنکس که صاحبش بود از آنجا اسباب کشید و
                                               با غبارش خاکی رها کرد آنرا؛
چند روزی ست اما حالم دیدنی ست
آب و جارو ایی خریده ام برای فراموشی
و می خواهم آماده اش کنم برای صاحب خانه ی بعدی
چون خانه ی خالی مالیاتش هست سنگین
سنگین به اندازه ی یک کهکشان هر روز تنهایی،گوشه نشینی،افسردگی،نا امیدی

پس آگهی ش را می چسبان روی دیوارم ،

آی مردم منزل قلبم فروشی ست .

emra

دریای برزخ بی تو بودن

هوس قدم زدن های تکراری هر روز و با تو  دارم

بوسیدن های یواشکیمون تو خیابون و دانشگاه و میدون

آخه چی شد اون روزا و خاطرات خوبمون ، حتی تو مترو!!!

هوس درس خوندن از روی جزوه های خیس از عرقای تنمون

دیدن تکراری فیلمای مزخرف سینما، فقط به بهانه ی با هم بودنمون

حرفا و دعواهای الکیمون تو اتوبوس خیابون ،

         فقط به بهانه بازی کردن نقش زن و شوهر های جوون؛

هوس قایم موشک بازی تو انباری خونمون

تماشای پختن غذا و شستن ظرفا تو آشپزخونه ی خونتون

آخه لامصب تو خودت بگو

چی شد و چه جوری تونستی رد بشی از اینهمه خاطرات قشنگمون!

من تو دریای برزخ بی تو بودن غرق شدم و تو ...!!!!

تقدیم به N

emra      

سپیده دم فردا

سر زد سپیده در خانه ی دل

خورشید طلوع کرد و روشن شد خانه ی دل

انبساط دل یخ بسته چکید

یخ آن باز شد و از خانه دل چند واژه چکید

در حرف اول دلم به یاد روزهای سرد گذشته افتاد

آن سرمای زمستان تنهایی

که دلم در گوشه آن سیاه چال افتاد

حرف دوم در دلم خانه تکید

سال نو شد و سر زد سپیده و نور تازه ایی به این خانه رسید

در آن سیاه چاله ی تاریک گشود

بند آن زنجیری بسته به دیوار، با نور دو چشمش باز نمود

و به او حسی داد، که در این شب هنگام

در درونش باز شعری بگوید

واژه واژه حرف هایش را با امید سپیده دم فردا

در دو خط بر روی این دفتر بیارد

و در حرف سوم با امید به فردا ها

در جاده زندگی سفری تازه آغاز کند

و در آزادیش شعر هایی عاشقانه نویسد

EMRA

دوستش دارم!!

دوستش دارم
ولی می ترسیدم بگویم
می ترسیدم بگویم و بگوید: مرسی
بگوید: ممنون
یا هر چیزی بگوید بجز
" من هم دوستت دارم "
ولی از اون چیزی که فکرشو میکردم بدتر گفت!!!!!!!

خاطره ی دریا

 

من اینجا با تو و خیال آن غروبِ کنار دریا
کنار تو بودم و بهترین خاطره ام بود از دریا
من اینجا با تو ام خدا میداند که تو کجایی و
غرق کدوم رویا
من غرق دریای خیال تو و
تو در دنیای خودت غرق آمال و آرزوهات
من اینجا با تو ام و امواجی از تنهایی
من را به دریای خلصه ی خیال تو فرو میبرد
تو آنجا شاید با آنهایی
آنهایی که تو را از من دزدیدن و بردن
که تو را غرق خواب و خیال های واهی کنند
من اینجا تنها با توام و تو حتی نمیدانی
کسی مدت هاست در خاطره آن روز کنار دریا
روحش جامانده است و غرق آرزوی با تو ماندن است
وتو حتی نمیدانی که خاطرت برای کسی
که همیشه سر به سرت میگذارد
چقدر خواستنی ست
تقدیم به ؟
emra

دیوونه

بازم دلتنگی دلدار در این نم نم بارون،
دونه دونه میاره به یادم
خاطرات اون دیوونه،
بازم در بی کسی یک خیابان یک راه طولانی،
قدم قدم زدن ها میاره به یادم
خاطرات اون دیوونه،
بازم نم کشیده ام از غم
بازم از شانسم یه ناودون،
شُر و شُر خیسترم کرد و میاره به یادم
خاطرات اون دیوونه،
بازم حسرت و افسوس بازم دعای ای کاش،
ای کاش کاشکی تو می موندی
خاطره ها می ساختیم تو و من دیوونه.
تقدیم به اون دیوونه!
EMRA

آخر دنیا

امروز با خودم فک کردم که اگه آخر دنیا باشه
چه حسراتی برام مونده؟؟

دیدم هیچ حستری ندارم جز اینکه هر چی با تو گذشت

خیلی خیلی کم بودش

چه دعواهاش چه خاطره هاش چه هرچه خوب و بد بودش

فقط میدونم خیلی کم بودش

تقدیم به n
emra

بازم یاد تو!!

وقتی بارون میزنه تو کوچه و خیابونا
دل من پر میزنه ، تو کوچه ی بن بست تو ،با تموم خاطرهاش
وقتی بارون میزنه تو کوچه و خیابونا
دست من سردیش میکنه ، گرمی دست تو رو می خواد
وقتی بارون میزنه تو کوچه و خیابونا
چشم من چون چشمه میشه ، گوشه ی پیرهن تو رو می خواد
خدا کنه بارون بند بیاد ، آخه خونه شده یه زندون
میترسم از رفتن زیر بارون و دلتنگ تر شدن برای اون

 تقدیم بازم به N
دلتنگی دیگه کاریش نمیشه کرد!!

emra

---

بعضی ها اگه بدونن که وقتی نیستن دل آدم چقد براشون تنگ میشه از خجالت آب میشن!

 

 

علامت سوال ؟

امشب دلم به مهمونی یه یاد دعوته
یاد کسی که آرزوی داشتنش برام یه خواب و خیاله

کسی که شاید روز نخست آشنایی
نباید به سادگی ازش می گذشتم
که امروز برای گفتن دوستش دارم
هزار بار نقشه بکشم و باز هم نتوانم

اما مینویسم دوستش دارم تا که شاید بخواند و بفهمد

گرچه از کجا باید بداند که محبوب نوشته هایم اوست
گرچه از کجا بداند چه حس بینهایت عاشقانه ایی دارم به او

گرچه از کجا باید بداند بسیاری از شیطنت هایم
برای این است که نفهمد در دلم چه حسی دارم به او

گرچه خیلی از روزگار را در تنهایی گذراندم
اما با یاد اوبود که توانستم بگذرانم

و امروز برای فرار از تنهایی که نه
برای ساختن شادی و قربانی کردن وجودم برای آرامش او
میخواهم مهمان یاد او که نه
همراه قدم های او باشم.

تقدیم به ؟؟؟؟
emra

چشم انتظارت

همچون مادر بی سوادی شدم که دلتنگ بچه اش هست اما نمیتواند شماره اش را بگیرد!!!

چشم انتظارت چه اندازه رو به آسمان دعا کردم

زیر دیوار و کنار پنجره ی اتاقت تا نیمه ی شب

                    با خیالت زمزمه های عاشقانه کردم

و هر بار سنگینی غم نبودنت را نم نم بارون

با نوازش سرد صورتم به جای دستان تو به رخ ام می کشید

و باز ناله ی : " وای باران شیشه پنجره را باران شست

           از دل تنگ من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست!؟! "

تقدیم به n

                                                                                   emra

من مانده ام و من

من مانده ام و من
من مانده ام با غم با درد
با دنیایی از ای کاش و اما و اگر
من مانده ام با زخم هایی در تن
من مانده ام با بغض هایی در چشم

و چشمانی مانده همچنان چشم به در
من مانده ام و تنهایی
من مانده ام با حرف هایی شبیه یک بیمار تیمارستانی
من مانده ام و شب
و قرص مهتاب گونه ی یک آرام بخش به جای ماه شب
من مانده ام و بیداری
من مانده ام با ابراز احساساتی اما نوشتاری
اما همچنان
منم که مانده ام با من
و احساساتم را پاسخی نیست

         جز سوختن های این سیگار بعد از آن چایی

من مانده ام و یک پاکت سیگار
من مانده ام اما فقط یک نخ مانده از آن همه سیگار
و چشمانی که آهسته میرود در خواب
و با دنیایی از ای کاش و آرزو و خیال
که شاید نشود فردا این تاریخ تکرار

تقدیم به n

emra

حوض آب و ماه

حوض آب و تصویر افتاده ی ماه بر آب

حوض آب گشته آیینه ایی از او

نیمه شبی زمستانی و سرد

بست دیواره ایی از یخ بر بستر آن حوض

آیینه را صیقل زد با نوازشش آن سردی

اما ناگاه ضبح دمید و خورشید بی عاطفه شکستش تا تبحیر

تصویر یادگاری ماه را از جان حوض بیرون کشد ،

                                           ولی جانش را کند آن بی تدبیر

حال حوض آب  چشم بر آسمان منتظر ماه است و قطره ایی آب

اما دل تنگش می سوزد

                      چون هست آسمان با خورشید هم دست

و شامگاهان نیز حتی هوایش ابری ست.

                                                          emra

 

قصیده ایی برای قاصدک - تشویش،تخریب،تصویر

می خواهم قصیده ایی بنویسم

اما من نمیدانم که قصیده را چگونه می سرایند

مقصود من آن قاصدک هست که با خبر عشق

دل من را ربود و برد به یک مقصد اما با یک مقصود

مبدا آن خبر از یک کوه نور سبز بود

مقصد دل دیوانه و به دنبال نیمه گمشده ی خویش من بود

وقتی که قاصدک گفت آن کوه نور هست چشم در راهت

من گفتمش تو لیلای منی و من نیز عمری ست چشم بر راهت

اما او گفت این نیست مقصود آن کوه نور

نیمه ی دیگر دلم را کند و با خود برد سمت آن کوه نور

حالا سالیان سال است من بی دل مانده ام منتظر آن قاصدک

و می نویسم دلتنگی هایم را بر روی قاصدک های راهی آن کوه نور سبز

تا که شاید برسد دست آن لیلی

                 که یادش شده خواب و خوراک شبها و روزهایم ، قاصدک

                                                                                                 emra

 

تشویش،تخریب،تصویر

پشت کوه نور سبز سراشیبی ست رو به تشویش

تشویش هایی که شعر می سرایند

و آهنگی دل خراش میسازند

                                با موسیقی لغزش خرده سنگ ها

و در دامنه اش ابرهای ست به رنگ خاکستری

          که درونش جز خودم هیچ چیز معلوم نیست

              ابر های بارنده ایی که جریانش هست از برای تخریب

                                تخریب و فرسایش خاک های مزرعه وجودم

اما من را با کی نیست چون انتهای داستان ها هست وصلی

                  وصال و اتصال با دریاهای بی کرانه ی این هستی

                                 که هر چند در ذهنم برایش نیست هیچ تصویر

                                                                                emra

شورشی

آن شورشی که در قلب من شور انداخت

آن دم که رفت ندانست یک منتظر ،

                                مضطرب هست چشم در راه

آن آتشی که روشن کرد در قلب این محکوم

                     حکمش مساوی قتل بود و من مقتول

آن قاتل فراری که حکمش بود اعدام

اعدامش را من بخشیدم اما به شرط یک عمر زندان

آن زندانی که برایش گلستان خواهم کرد

زندان که نه بهشت برین خواهم کرد

جان شیرین تنها سرمایه ی من است

با اجازه ی آفریدگار درراهت ای شور عشق من جان می دهم

سررا بزن تا در مسلخت بی جان شوم

                                        بی سر شوم

آن جلاد که برای اقتدار حاکم عشاق

                                      برایش یک کشتن کافی بود

کشت مرا تا درس عبرتی باشم برای آن سیل عاشقان.

تقدیم به n

                                                                             emra

شاعر

شاعر بازنده ی عشق است

حسرت خورده و تنها ، آتشکده ایی از شعر است

می خواستم شاهزاده ایی باشم سوار بر اسب سفید

اما حال بازنده ایی شده ام سوار بر قایقی سوراخ

                                                          اما به رنگ سفید

و لقبی جز شاعر نصیبم نگشت

                      و هرچه قمار کرده بوده ام را باختم

از غزل های آن چشمان من قافیه را نیز باختم

و در این فرو رفتن بی معنا

  که من مانده ام تنها با انبوهی از شعرای بی معنا

بی قافیه آنها را از قایق بیرون می ریزم

   تا که شاید وزن ها باعث زود غرق شدنم نشود

گرچه انبوهی از سبک و وزن و قافیه از خاطرات او

                                            در ذهنم سنگینی می کند

تقدیم به n - نه - اینبار تقدیم به خودم

                                                                          EMRA

ماه شب مستی

ای آتش این هستی

ای ماه شب مستی

می    خوردم و ، من مستم

در سردی این شب ها از شعله ی تو گرمم

دردهایی در استخوان ، اما آرامشی به عمق جان

از درد من می کاهد ،

              آن پیکی که عشقت ریخت در جامم

بی تابی و بیداری ، با آتش این هستی

بیدارترینم کرد،

       بیدار تر از شب ها ،

                     حتی از شب یلداها

               ولی ای وای از فرداهای جان فرسا.

 

تقدیم بازم به همون

                                                   EMRA

 

دچار عشق تو

زیادی در ذهن دلم از خاطرات تو حکاکی شده است

جای آنرا با هیچ چیز نمی توان پر کرد

روی قلبم به دیوار نوشته های تو عادت دارند

مردمک های چشمم نام تو را با اشک می خوانند

چشم هایم به دیدار تو نیز معتادند

انگشتانم فقط سوی تو اشاره دارند

دستهایم هر شب به نوشتن برای تو می نازند

نفس های من بدون بازدم های تو در سینه محبوس است

لبانم از شراب بوسه های تو دائم الخمر است

آری آری

    تمام وجود من به عشق تو دچار شده است

 

آری به راستی وجود تو مرا

    به عاشق بیمار عشقش دچار کرده است

 تقدیم به n

                                                                                   EMRA

 

میانگین دیوانگی

احساس خفگی دارم،

احساس تنهایی مفرط،

باکمی آلزایمر از دردهایی که داشتم

                                     اما نمیدانم هست کجاهایم ،

احساس سیری از شنیدن دردهای دل،

احساس تشنگی از اشکهای چشم،

و شیزوفرنی های به وجود آمده از نزدن

                                                  بعضی از حرفای دل،

افکارم شکل یک بیمار راشیتیسمی

                                              انحراف معیار پیدا کرده،

و نمیدانم میانگینم درست حساب می شود

                                      یا که واریانسم زیاد بالا رفته

                                                                         EMRA

روز آشنای (تابوت)

در تابوت تنهایی حبس شده بودم

تا تو با چشمانت در تابوت تنهایی ام را باز کردی

قفل ها را شکستی و مرا به زندگی دوباره آوردی

تابش نور چشمهایت زندگی بخشید بر من

برای دوست داشتن تو ، من گذشتم از تابوت تن

عهدی بود که با دل شکسته ام بسته بودم 

اما تنهایی خود را به شوق دریای چشمانت من شکستم 

اما اون دو جشم مست به عهد خود وفا نکرد

زندگی را بخشید اما در بیابانی خشک مرا رهانید و رفت

لب تشته ی قطره ایی آب در حسرت آن تابوت سرد

می کنم قبری و میخوانم کاش هرگز تو را نمی دیدم

میخواهم فراموشت کنم در قبر

قبری که در آن لنگه کفشی پیدا کرده ام

                            که می گویند در بیابان نعمت است

و میگویم خدا نگهدارت باشد ...      تا ابدیت

آری یک دست صدایی ندارد،اما یک لنگه پا هم میتوان رفت

                                                                                            EMRA

ویرانه ی دل

من که به ویران شدن عادت دارم

       من که به ساختن از نو عادت دارم          

اما اینبار خانه ایی خواهم ساخت

که نه کس را در آن راه دهم 

      و نه حتی تن بی جان خودم                       

که به وقت ویرانی

     نباشم در زیر آوراهایش      

دنبال جسد خاطره ایی                     

رو به رویش می نشینم به انتظار حرفی نو ، شعری نو

تا که بر سر در این خانه نویسم هرشب

اینقدر بر روی در و دیوارهایش می نویسم با غم

تا که جایی نباشد روی دیوار اتاق قلبم حتی برای یک یادگاری

      EMRA                                                                                   

شعرای بیمار

بوی نم و غم ، با صدای ناله بارون

                                    حسرت و افسوس

بوی دود و نفس های مسموم

                                   خاکستر و اندوه

سوز باد و صدای ساز و ؛

                                   ترانه ی چشمات :

"تو که چشمات خیلی قشنگه،رنگ چشمات خیلی عجیبه"

یاد یار و عکس چشماش

                                  بغض و اشکاش

                                                 شعر    ای کاش

شر شر بارون و صدای ناودون

                                  گریه های مجنون

                                                 باز نوشتن های من دلخون

تو کوچه و پس کـوچه ، پرسه پرسه

                                تو دستم یه سیگار ، به جای دستاش

                                                                   شعـــــــــرای بیمار

لحظه به لحظه ، آهسته و خسته ، میشم این بار

                                                                  بـــدون اون یـــــــار

دلمرده و شکســـــته

                              با ندای قلبم  ، می خـــــونم آواز

                                                                 بــــدون  گـــیتار

تقدیم به n

                                                                                      EMRA

 

 

 

پروانه و شمع

گشته ام همچون شمع

ماتم زده ام از دوری عشق

این اشک از جانم دارد می کاهد

آسمان جای پروانه دور سرم می چرخدد

           این شمع از دوری پروانه فنا می گردد

معشوقه که رفت من را به چه سود روشن باشم

از نور و وجود من برجای تا پروانه را چراغ راهی باشد

تقدیر مرا اینگونه نوشتن

      که عاشق پروانه ی این قصه شوم من

تقصیر کسی نیست که اینگونه بمیرم

من شمعمو پروانه به پرواز اسیر است

تقدیم به n

EMRA

 

هیچ کس

اگه حتی بین ما فاصله یک نفسه

 

                            نفس من و بگیر

 

                 برای یکی شدن اگه مرگ من بسه

 

                                         نفس من و بگیر

 

 

هیچ کس درد دلی از من نپرسید

            اما من اقیانوسی شدم برای غرق کردن درد دلهای دیگران

 

هیچ کس جریان دریای دلم را طوفانی نکرد

               اما من جریانی آرام و خنک شدم

               برای خاموش کردن گرمای غمناک شن های ساحلها

 

هیچ کس من را آرام نکرد

                    اما من آرامشی شدم برای مضطربترین قلبها

 

هیچ کس آتشفشان درون من را خاموش نکرد

                      اما جریان مذاب درون من جریان زندگی را بخشید

                                          به بستر یخ زده ی دریاها

 

هیچ حقیقتی جز تو در زندگی من نبود خدای من

اما بدمستی وصال ما محکوم شد به این گذراندن ها و گذشتن ها

 

تقدیم به حقیقت عشق

                                                                         emra

 

در گذر از کوچه مستان

در گذر از کوچه مستان

به یک بار پر گشت جام ، پیمانه ایی که ساغری ریخت بر جاممان

جامی که بود تنها دلیل جانمان

اما شکستش که رویم از کوی و برزن عاشقانشان

 

 شکست جام مارا لیلی باده پرستان

اما نفهمید که تا ابد در آنجا ماندنگاریم همچون آوارگان

                                                                ژنده پوشان

                                                                       درویشان

چون بجز این جام سرمایه ایی نداشتیم برای بازگشتمان

                                                                                                  emra   

بعد از تو

<<بعد از تو من چیستم ، ابر اندوه، بعد از تو سرگردانترم از پژواکم در کوه>>

بعد از تو:

بعد از تو من عاقل ترین دیوانه شدم

بعد از تومن آبادترین ویرانه شدم

بعد از تو من میدانستم هیچ عشقی نمی آید اما عاشق شدم

بعد از تومن عاشق ترین تنهای بی معشوقه شدم

بعد از تو سوختم اما به جای اتفای حریق،

خود را بیشتر در کوره ی خاطراتت سوزاندم

بعد از تومن تلخ ترین شیرینی ها را نوشیدم

بعد از تو من کج ترین راه مستقیم را ساختم،

که به ثریا می رسد اما چون خشت اول کج بود ...!

بعد از تو من دیوانه ترین ویرانه ترین تنهاترین زندگی را عاشقانه،

                                                    زیبا و شاد ساختم اما ...!

                                                                                    emra

تقدیم به تو که خواستی و کاری کردی که فراموشت کنم

 

باید سر اصل ماند

باید سر اصل ماند:

با نوشتن باید درونم را التیام بخشم

اما از چه بنویسم از خدایم از عشقم از زندگیم

عشقی که آمدنش سوزاندنم را داشت

اما دست کم سرمای تنهاییم را کشت

گرچه حالا تنها ترم!

زندگی ایی که همیشه در آن کمی بود

اما هر چه بود باز فرصت بودن و زندگانی بود

خدایی که هرچه کرد گفتم حکمت بود

اما هر چه هست همیشه در آخرین و تنهاترین لحظه ها کنارم بود

حالا که به حرفای دلم می اندیشم در میابم که باید سر اصل ماند

تا روزی که حکمت خدایم زندگانی ام را با وصال عشقش بینهایت نماید.

                                                                                                emra   

ورق های شکسته

روزی با ساز قدمهایش زیر بارش باران سیاه کردم ورق های شعرم را

و امروز بارش باران با حسرتش سوزاند و شست همه ی شعرهایم را

بارید باران و باریدنش شست و شکست ورق های شعرهای مرا

ورق هایی که شکسته هایش پاره پاره در عمق تنهایی ام غرق شد

ولی باز زیر باران با ندای نجواهایش به سمتش با کوله باری از شعر میدوم

اما به راستی جز سرابی از خاطراتش نصیبم نمی شود

                        آن هم سرابی در خیس ترین شب های تنهایی من

                                                                                         emra

بینهایت = یک

بینهایت = یک

 

تا کی به تمنای وصال تو یگانه

                     اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهم به سر آید شب هجران تو یارا

                     ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو

                     هرجا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو

                    مقصود من از کعبه و بت خانه تویی تو

        مقصود تویی کعبه و بت خانه بهانه 

---

 

باز بینهایت با شوق وصال به عشق زمین ابری گشت وجودم

                       ای عشقم

                              ای زمینم

                                    وجودت را تشنه ی من کن

                                                             منتظر تمام وجود من

می خواهم بینهایت ببارم بر خاک عطشانت

می خواهم وجودم را بر تو جاری کنم

                                    و با تو پیوند بزنم عقل و دل و تمام هستیم

تا برویانیم یک رهایی

                     یک جاودانگی

                               یک آبادی

                                  و یک آزادی 

                                     از عشق و  محبت بینهایتمان

                                                                   emra

بیا پیشم

بیا پیشم اینجا همه چی دق کرده

اینجا همه آرامش و آرام و قرارم مرده

تنهایی دیوار دلم را سوراخ کرده

اشک نه خون آبه از چشمانم جاری کرده

اینجا زندگی در تابوتی از مرگه

دوری عشق دریای دلم را طوفانی کرده

بیا پیشم تا آتشفشان غمهایم جزیره زندگی ام را بی جان نکرده

اینجا حتی سکوت هم برای بی جانی من دندان تیز کرده

                                                                                              emra