حرفای دلم

ای ماه شب مستی

می    خوردم و ، من مستم

در سردی این شب ها از شعله ی تو گرمم

دردهایی در استخوان ، اما آرامشی به عمق جان

از درد من می کاهد ،

              آن پیکی که عشقت ریخت در جامم

بی تابی و بیداری ، با آتش این هستی

بیدارترینم کرد،

       بیدار تر از شب ها ،

                     حتی از شب یلداها

               ولی ای وای از فرداهای جان فرسا.

تقدیم بازم به همون

                                                   EMRA