حرفای دلم

حسرت خورده و تنها ، آتشکده ایی از شعر است

می خواستم شاهزاده ایی باشم سوار بر اسب سفید

اما حال بازنده ایی شده ام سوار بر قایقی سوراخ

                                                          اما به رنگ سفید

و لقبی جز شاعر نصیبم نگشت

                      و هرچه قمار کرده بوده ام را باختم

از غزل های آن چشمان من قافیه را نیز باختم

و در این فرو رفتن بی معنا

  که من مانده ام تنها با انبوهی از شعرای بی معنا

بی قافیه آنها را از قایق بیرون می ریزم

   تا که شاید وزن ها باعث زود غرق شدنم نشود

گرچه انبوهی از سبک و وزن و قافیه از خاطرات او

                                            در ذهنم سنگینی می کند

تقدیم به n - نه - اینبار تقدیم به خودم

                                                                          EMRA