من که به ویران شدن عادت دارم

       من که به ساختن از نو عادت دارم          

اما اینبار خانه ایی خواهم ساخت

که نه کس را در آن راه دهم 

      و نه حتی تن بی جان خودم                       

که به وقت ویرانی

     نباشم در زیر آوراهایش      

دنبال جسد خاطره ایی                     

رو به رویش می نشینم به انتظار حرفی نو ، شعری نو

تا که بر سر در این خانه نویسم هرشب

اینقدر بر روی در و دیوارهایش می نویسم با غم

تا که جایی نباشد روی دیوار اتاق قلبم حتی برای یک یادگاری

      EMRA