حرفای دلم

می خواهم قصیده ایی بنویسم

اما من نمیدانم که قصیده را چگونه می سرایند

مقصود من آن قاصدک هست که با خبر عشق

دل من را ربود و برد به یک مقصد اما با یک مقصود

مبدا آن خبر از یک کوه نور سبز بود

مقصد دل دیوانه و به دنبال نیمه گمشده ی خویش من بود

وقتی که قاصدک گفت آن کوه نور هست چشم در راهت

من گفتمش تو لیلای منی و من نیز عمری ست چشم بر راهت

اما او گفت این نیست مقصود آن کوه نور

نیمه ی دیگر دلم را کند و با خود برد سمت آن کوه نور

حالا سالیان سال است من بی دل مانده ام منتظر آن قاصدک

و می نویسم دلتنگی هایم را بر روی قاصدک های راهی آن کوه نور سبز

تا که شاید برسد دست آن لیلی

                 که یادش شده خواب و خوراک شبها و روزهایم ، قاصدک

                                                                                                 emra

تشویش،تخریب،تصویر

پشت کوه نور سبز سراشیبی ست رو به تشویش

تشویش هایی که شعر می سرایند

و آهنگی دل خراش میسازند

                                با موسیقی لغزش خرده سنگ ها

و در دامنه اش ابرهای ست به رنگ خاکستری

          که درونش جز خودم هیچ چیز معلوم نیست

              ابر های بارنده ایی که جریانش هست از برای تخریب

                                تخریب و فرسایش خاک های مزرعه وجودم

اما من را با کی نیست چون انتهای داستان ها هست وصلی

                  وصال و اتصال با دریاهای بی کرانه ی این هستی

                                 که هر چند در ذهنم برایش نیست هیچ تصویر

                                                                                emra